Tja de TravelCrew is nog niet geland of de volgende trip heeft al weer de volledige aandacht. De volgende trip gaat naar Dubai of all places. In 2012 zal de crew de zandduinen onveilig maken in een dessertsafari, shoppen in de grootste shoppingmalls, uitzichten bekijken in het hoogste gebouw ter wereld. Weer een trip die een once in à life time trip zal gaan worden  
 
 
 
 
 

Ze hadden hier veel meer van kunnen maken. Dit is eigenlijk ook de beste beschrijving van Budapest. Het is het allemaal net niet. Na dertig minuten stonden we weer op het punt waar we op de bus waren gestapt om ons op te warmen in een shoppingcenter, een schitterend tot in de details versierde shoppingcenter. Hier de C&A weer eens bezocht en natuurlijk door de mannen weer iets gekocht. Helaas kon ik niet slagen, laten we het er maar op houden dat de truitjes iets te strak om het middel zaten . Tijdens de heen reis hadden we een Italiaans restaurant gezien waar we die avond wel eens iets konden gaan eten. In “trettoria Venetië” hebben we dan ook ruim twee uur zitten eten, drinken en kletsen echt super gezellig. Buiten was het nog steeds koud maar besloten we om het laatste stukje lekker te gaan lopen, goed idee zo belanden we in Stex, een erg gezellige kroeg. Na een paar cocktails,Guinness en martini’s was het tijd om het hotel op te zoeken want morgen om zeven uur moeten we aan het ontbijt zitten en gaan we weer naar huis.

Na de rondtoer sloten we af in een gebakswinkel waar ze echt lekkere maar machtige chocolademelk serveren en een nog lekkerdere ‘schoorsteen cake’. Na het rustmoment was het tijd om de volgende attractie te gaan bekijken: C&A. Blouse, trui voor M&W en voor mij een nieuwe pet. Met de Budapestcard is het ook mogelijk om gratis de dierentuin te bezoeken, dus in de op één na oudste metrolijn van de wereld richting de dierentuin. Toen we daar aankwamen was het reeds tien over half vier en begint het in Budapest reeds te schemere. Bij de poort aangekomen scheen dat het dierenpark al om vier uur zijn poorten sluit. Jammer, dan maar een borrel pakken in de Icebar van Budapest. In Stockholm hebben we reeds kennis gemaakt met dit concept, dus hier ook maar eens binnen kijken en het was happy-hour dus hup. Persoonlijk vond ik deze icebar kleiner dan die in Stockholm maar beter ingericht.

Toch weer leuk zo’n icebar. Na de icebar even relaxen in het hotel voordat we gaan eten bij Wasabi, running sushi. De tafels staan dan langs een kleine rolband waar het eten in twee lagen voor bij komt, een warme laag en een koude laag. Je kunt het gewoon van de band afhalen en beginnen met eten. Het eten hier is voor onze begrippen weer goedkoop. Terug in het hotel nog een bakkie thee en een douche. Morgen staat er een wandeling in Buda op het programma.

Het einde van de campervakantie nadert met rasse schreden. Vandaag is de laatste dag op deze camping, buren met twee kinderen die aanwezig zijn is niet goed voor onze rust zullen we maar zeggen. Gister zijn we eens in het dorpje Tulln zelf wezen kijken.

Staan hier nu bijna een week maar het enige dat we hebben gezien van Tulln is het treinstation. Na de kwalificatie van de GP van Italië, ja ja ik weet het, liepen we op het gemak naar het stadje. We wisten dat er dit weekend iets te doen was in het stadje, dus maar eens kijken. Het waren de Wijnoogst, of Wijnherfst dagen dit weekend, dus geen bier te krijgen, alleen maar wijn. In het stadje aangekomen bleek het om twee straten te gaan, die straten

stonden vol met lange tafels en een soort tuinhuisjes van waaruit men wijn verkocht. Wijn kreeg je in echte glazen, waarvoor je 2 euro statiegeld betaalt en op diverse plaatsen staan wijnglasdouches, ja echte wijnglasdouches. We waren redelijk op tijd, dus we hadden een mooi plekkie aan een tafel kunnen bemachtigen. En terwijl we ons eerste glas wijn dronken werden we ook nog eens verwend met echte Oostenrijkse hoempapamuziek, echt super gezellig.Veel dames liepen er in de welbekende Oostenrijkse klederdracht en een iets minder aantal

mannen in Lederhosen. Op het grote plein had de ORF, de Oostenrijkse televisiezender, zijn Musik-truck neergezet en er waren optredens van diverse artiesten. Het vreemde was, voor ons dan, dat toen de ORF klaar was met optredens alleen de hoempapaband nog maar voor muziek zorgde. In geen enkel wijnlokaal of tuinhuisje was muziek. Zo tegen negen uur was het weer eens tijd om terug te lopen naar de camping. Het was erg gezellig in Tulln.

Tijdens onze treinreis naar Wenen zagen we een aanbieding voor een retourtje naar Bratislava in Slowakije voor de prijs van 14 euro.

Vandaag namen we dan ook de trein naar Slowakije. Het weer vandaag zou 22 graden zijn met bewolking, dus een perfecte dag voor een stedentripje. Eerst de trein naar, ja waar naar toe eigenlijk? Op station Heiligenstadt maar eens vragen. “Ja dan moet je de metro nemen naar Landstrasse/Wien Mitte” en daar de trein naar Wien Sud”. Euh… er rijdt dus geen metro rechtstreeks naar het grootste station van Wenen. Maar daar later meer over. Aangekomen op Wien Sud maar eens een kaartje kopen. De trein stopt op de Landstrasse/Wien Mitte, wat weer op 5 minuten loopafstand van het hoofdstation ligt. Het oude station wordt grondig verbouwd dus de kaartverkoop gebeurt dan in een soort mobiele oplossing/keet. Alles sloot lekker op elkaar aan; binnen 10 minuten reden we door het Oostenrijks landschap richting Slowakije. 75 minuten later zetten we onze eerste stappen in het voormalige Tsjechoslowakije. Even een cultuurschokje, het station: druk, oud

en vies. Buiten het station werd dit alleen maar erger; slecht onderhoud en een sterke urine lucht bepalen meteen onze eerste indruk. Eerst maar eens een plattegrond zien te scoren…maar waar. Eens kijken of we de bekende i kunnen vinden. Nergens te zien, of wij zagen het niet, dat kan ook. Dan maar de borden volgen…..welke borden. Dan maar de meute volgen, en inderdaad, na 10 minuten doelloos volgen zagen we borden met Historisch Stadscentrum die kant op. 15 minuten later waren we dan eindelijk in het centrum en zagen we de wel bekende i. i ‘100 meter die kant op’, 100 meter verder een bordje met ‘100 meter die kant op’. Ja wat is het nou. Eindelijk toch gevonden en een plattegrond gescoord. Het was tijd voor een bakkie koffie, of nee geen koffie, er zat op het plein een chocoladecafé. Gisteren een

chocoladefabriek en vandaag een chocoladebar. We namen allebei een witte chocolademelk, Agnes een met stukjes hazelnoot en ik met stukjes amandel. Na een plannetje te hebben gemaakt gingen we weer onderweg door Bratislava. De historisch binnenstad is gezellig; erg,erg veel terrasjes en mooie gebouwen, die dan weer verborgen zijn door terrasjes. Als echte toeristen natuurlijk ook het kasteel bekeken. Kastelen staan bijna altijd boven op een berg, een berg betekent dat je omhoog moet lopen. Ondertussen zijn de voorspelde wolken verdwenen en scheen er een lekker zonnetje en sleepten we ons de berg op. Zwetend arriveerden we bij de ingang waar we samen met busladingen Italianen, Japanners en Duitsers het kasteel gingen bekijken. Beetje jammer dat het kasteel wat tegenvalt, men laat middels tekeningen zien hoe het er over 2

jaar uit moet gaan zien met mooi aangelegde tuinen en gebouwen. “Touristtrap in the making” zullen we maar zeggen. Hier boven op de berg had Agnes het beste idee van Bratislava. Zullen we naar Wenen teruggaan en dan naar de Naschmarkt gaan om bij Li’s Cooking sushi te eten…. Binnen 20 minuten stonden we weer op het station. Volgens de borden zou de trein op platform 5 vertrekken maar door vertragingen werd dat platform 3. Gelukkig riepen ze dit ook in het Duits om, anders zaten we daar nu nog op platform 5 en konden ze lang wachten bij de Naschmarkt. Plaatsje zoeken in de trein en wachten tot we weer in Wenen zijn. De trein was nog geen 2 minuten onderweg, gaat de deur open en komen er drie

redelijk imposante politieagenten het treinstel binnen en bekijken elke passagier aandachtig, euh…. Gelukkig stapten ze er bij het volgende station weer uit,  pffff. Oja, over de aansluitingen met de metro. Op het moment dat we station Stadlau binnen reden riep de conducteur nog om “und die U2” U2…U2 verdraaid, dat is de metro!! Dus vanochtend had de man van station Heiligenstadt ons gewoon met de U2 naar Stadlau kunnen sturen en hadden we daar de trein kunnen pakken. Scheelt minimaal 30 minuten. Die man was zeker geen heilige. Maar goed, des te eerder waren we bij Li’s Cooking voor onze afsluiter in Wenen. Bratislava en Slowakije zullen we niet gauw meer bezoeken.

“Hoor de wind waait door de bomen” twitterde en hyve’de ik vanochtend en dat zou de gehele dag ook zo blijven. Bewolkt en af en toe een paar spetters regen zouden voor vandaag het weertype beheersen. Vanochtend op advies van Lein maar iets langer blijven

liggen dan de afgelopen dagen. We rolden om 08:30 uit ons warme bedje, allebeid hadden we vannacht minder goed geslapen, vreemd met al die kilometers in de benen. Terwijl om ons heen diverse mensen zich klaar maken om richting hun volgende bestemming (of huis?) te gaan, maakten wij ons klaar om voor de derde dag richting Wenen te gaan. Als eerste gaan we koffie drinken in een van de bekendste Kaffeehäuser van Wenen: Café Central. Café Central is een begrip in Wenen en dat is niet voor niets. Een schitterend paleisachtig gebouw huisvest het koffiehuis. Binnen is het net zo schitterend. De prijzen trouwens ook. Twee koffie met gebak, schade 16,- euro.

Maar eerlijk is eerlijk, koffie was goed en het gebak gewoon niet van de Hema. Da’s ook goed, maar dit was 1000% beter. Agnes had een Truffel-chocolade torte en ik had een Himbeer yoghurt torte. Echt ongelooflijk lekker. Terwijl wij zaten te genieten staan de mensen reeds in een rij te wachten op een tafeltje, mensen worden door de plaatsaanwijzer naar vrije plaatsen geloodst. Na de koffie met gebak eens kijken waar de chocolade van Agnes’ gebakje vandaan kwam. Ergens in een,

naar ons idee, achterbuurtje van Wenen staat de chocolade fabriek van de familie Heindl. Na eerst met veel moeite het verschil tussen S-Bahn, Baden-Bahn, Bus-Bahn en Schnell-Bahn te hebben ontrafeld, namen we de juiste Bahn richting de fabriek. Deze was zo gevonden en we kochten kaartjes voor de rondleiding. Vijf euro per persoon en van die vijf euro kun je 1,50 besteden in het winkeltje. Mooi gebaar. Het kassabonnetje van de kaartjes gaf een realistischer beeld van de actie: entree 3,50 en 1,50 tegoedbon. Chocolaatje uit eigen doos? Eerst werd een filmpje getoond over het bedrijf en waar chocolade vandaan komt, daarna een kleine rondleiding met uitleg over de procedures van chocolade maken. Het leukste is natuurlijk het

proeven van de producten, drie chocoladefonteinen met pure, witte en melkchocolade…lekker! Een kijkje in de fabriek zelf was alleen mogelijk door een glazen wand, maar dat was niet erg; er stond een dienblad vol met diverse chocolade producten die we mochten proeven. Na het bezoekje aan de winkel (we moesten wel een souvenir hebben natuurlijk) reden we weer richting het centrum om de ontbrekende bezienswaardigheden van ons ‘lijstje’ te bekijken.  Het vele lopen door Wenen begint langzaam zijn tol te gaan eisen, zere voeten en spierpijn laten dagelijks van zich horen. We lopen dan ook wel heel erg veel. Morgen hebben we twee mogelijkheden: of voor 14 euro een treinkaartje naar Bratislava in Slovenië, of de laatste bezienswaardigheden van Wenen nog bekijken….spannend wat het gaat worden….

Vanochtend begon de dag grauw en winderig, al was de temperatuur wel weer prima: een lekkere 22+ graden. Voor vandaag staan Schloss

Schönbrunn en het oudste reuzenrad van Wenen op het programma. Zoals elke ochtend, dus ook vandaag, waren we om 07:00 wakker en na het gebruikelijke op relaxte tempo van wassen en ontbijten stonden we weer om 09:55 op het treinstation van Tulln. Zoals in London, Parijs en Berlijn is ook de metro van Wenen gewoon geweldig, alles is goed te bereiken en de wachttijden zijn niet langer dan 4 minuten. Vandaag nemen we als eerste de U1 naar Schloss Schönbrunn, het zomerverblijf van Franz Josef 1. Franz Josef 1 regeerde 68 jaar lang over Oostenrijk en verbleef die tijd in het keizerlijke slot. Aangekomen op het metrostation bij het Schloss, liep het metrostation bijna leeg, het was duidelijk dat dit een zeer toeristische bezienswaardigheid is. Als makke schapen liep er een constante stroom mensen richting de toegangspoort van het slot. Daar aangekomen besloten we om eerst eens te

beginnen met een bakkie koffie en dan het park eens te gaan bekijken. In het park schrokken we van de grootsheid hiervan, echt enorm groot en dat maal tien. Sommige mensen hebben een leuk tuinhuisje en waterpartijtje, maar dit slaat werkelijk alles. Een park zo enorm groot dat het zelfs rustig lijkt met al die toeristen die er in rondwandelen. We hebben onze ogen uitgekeken. Tijd voor een drankje. Ondanks dat de omgeving overweldigend was, bleek de vriendelijkheid van de bediening overweldigend afwezig. Man wat een sjaggo’s. Na nog een stuk van het park te hebben gezien zijn we de binnenkant van het kasteel eens gaan bekijken. Ook hier

weer pracht en praal; wel iets te kitscherig voor onze smaak, maar erg leuk. Schloss Schönbrunn moet je gewoon gezien hebben als je in Wenen bent geweest. Na Sisi reden we met de metro naar het Prater, een pretpark dat is ontstaan in 1766. In dat jaar stelde Josef 2 het eeuwenoude jachtterrein van de Habsburgers open voor het gewone volk. Hier kwamen gelijk handelaren op af en geleidelijk groeide Venetië in Vienna. In 1897 is het reuzenrad geopend en staat er tot op de dag van vandaag nog steeds. Omringd door de nieuwste attracties is dit reuzenrad nog steeds

super populair. Doordat we gisteren bij de Donautoren een combikaartje hadden gekocht, konden we vandaag gewoon doorlopen. In ronddraaiende ‘bouwketen’ van 114 jaar oud bekeken we de stad op grote hoogte. Beetje jammer dat door de wind de ‘bouwkeet’ een beetje heen en weer schommelde, en niet iedereen (Agnes)vond dat prettig. Het was tijd om iets te gaan eten. Gisteren liepen we langs de Nashmarkt, een markt waar erg veel eettentjes staan. Super gezellig. Hier hebben we erg lekkere sushi gegeten en was het inmiddels weer tijd om richting de camping te gaan.